PINILIT AKONG IBIGAY ANG ANAK KO SA BUNSO KONG KAPATID PARA SA MANA. NANG TUMANGGI AKO, TINULAK AKO NG NANAY KO SA HAGDAN! PERO BAGO AKO BUMAGSAK, MAY SUMALO SA AKIN NA YUMANIG SA BUONG MUNDO NILA.
Bata pa lang kami, alam ko na kung sino ang paborito. Ang kapatid kong si Chloe ang “Prinsesa” ng pamilya. Lahat ng gusto niya, ibinibigay nina Mama at Papa. Ako naman si Rina, ang panganay na laging isinasantabi.
Nang makapagtapos ako ng pag-aaral, umalis ako sa mansyon namin, nagtrabaho, at nagpakasal sa isang simpleng lalaki. Si Chloe naman ay ipinakasal sa isang mayamang negosyante upang palawakin ang koneksyon ng pamilya namin.
Ngunit may isang problema: Hindi magkaanak si Chloe.
At para makuha niya ang bilyun-bilyong Trust Fund na ipapamana ng aming Lolo (na nasa ospital sa Switzerland at inakalang comatose), kailangan ni Chloe ng isang tagapagmana.
Samantala, ako ay pitong buwang buntis.
Isang hapon, pinapunta ako ni Mama sa mansyon. Sabi niya, may sakit daw siya at gusto akong makita. Bilang isang anak na nangungulila sa pagmamahal ng ina, nag-alala ako at agad na pumunta.
Pero pag-akyat ko sa ikalawang palapag, sa labas ng kwarto ni Mama, bumungad sa akin ang isang malusog na si Mama, kasama si Chloe na nakahalukipkip at umiinom ng tsaa.
“Mabuti naman at nandito ka na, Rina,” malamig na bati ni Mama. Walang bakas ng sakit sa mukha niya.
“Ma? Akala ko ba may sakit kayo?” naguguluhan kong tanong, hawak ang malaki kong tiyan.
Tumayo si Chloe at lumapit sa akin. Tinitigan niya ang tiyan ko na parang isang mamahaling bag na gusto niyang bilhin.
“Ate,” nakangising sabi ni Chloe. “Diretsuhin na natin. Kailangan ko ng bata para makuha ang mana kay Lolo. Alam mo naman na bawal mag-ampon sa batas ng Trust Fund natin, dapat kadugo. Kaya naisip namin ni Mama… sa akin na lang ang anak mo pagkapanganak mo.”
Nanlaki ang mga mata ko. Parang huminto ang pag-ikot ng mundo ko.
“Ano?! Baliw ba kayo?!” umatras ako, mahigpit na niyakap ang tiyan ko. “Anak ko ‘to, Chloe! Hindi ito sapatos o damit na pwede mong hingin kapag nagustuhan mo!”
Sumingit si Mama. Ang mukha niya ay puno ng galit at awtoridad.
“Huwag kang madamot, Rina!” sigaw ni Mama. “Mahirap ka lang! Hindi mo kayang bigyan ng magandang buhay ang batang ‘yan! Ibigay mo na kay Chloe! Si Chloe ang karapat-dapat na magmana ng lahat! Bayaran na lang namin ang paghihirap mo!”
“Hindi!” umiiyak kong sigaw. Nanginginig ang buong katawan ko sa galit at takot. “Kahit kailan, hindi ko ibebenta ang anak ko! Mga halimaw kayo!”
Tumalikod ako at mabilis na naglakad papunta sa tuktok ng malaking hagdanan para umalis.
Ngunit mabilis na sumunod si Mama. Hinawakan niya ang braso ko nang mahigpit.
“Hindi ka aalis dito hangga’t hindi ka pumipirma sa kontrata!” bulyaw ni Mama.
Nang magpupumiglas ako, nawala sa sarili si Mama. Sa sobrang pagka-obsess niya na makuha ni Chloe ang mana, sumigaw siya ng mga salitang hinding-hindi ko malilimutan.
“Ang mana ay para kay Chloe! Kung hindi mo ibibigay sa amin ang bata, mas mabuting mawala na ‘yan!”
At sa isang iglap… TINULAK AKO NI MAMA.
Nawalan ako ng balanse. Ang mga paa ko ay nasa gilid na ng unang hakbang ng mataas at matigas na hagdan. Napapikit ako. Niyakap ko ang tiyan ko at naghanda sa masakit na pagbagsak. Diyos ko, iligtas niyo ang anak ko, panalangin ko.
Pero… hindi ako bumagsak sa semento.
Bago pa man tuluyang mahulog ang katawan ko, may dalawang malalakas na braso ang sumalo sa akin mula sa likuran.
Idinilat ko ang aking mga mata. Hinging-hingal ako. Ligtas ako.
Nang tignan ko kung sino ang sumalo sa akin, nanigas ako sa gulat.
Namutla si Mama sa itaas ng hagdan. Nabitawan ni Chloe ang hawak niyang teacup. Basag!
Ang lalaking sumalo sa akin, na nakatayo ngayon sa gitna ng hagdanan kasama ang limang bodyguard at dalawang abogado, ay walang iba kundi si Don Alejandro—ang aming Lolo.
Ang Bilyonaryong Patriarch na akala nilang lahat ay nakaratay sa ospital sa Switzerland.
“L-Lolo…?” utal na sabi ni Chloe, nanginginig ang buong katawan.
“P-Papa?!” sigaw ni Mama, halos himatayin sa takot. “A-Akala ko ba comatose kayo?!”
Inalalayan ako ni Lolo Alejandro na tumayo nang maayos. Bagama’t may hawak siyang tungkod, ang kanyang tindig ay tuwid at ang kanyang mga mata ay nag-aapoy sa galit.
“Mabuti na lang at gumaling ako nang maaga, Carmen,” dumadagundong na boses ni Lolo na umalingawngaw sa buong mansyon. “At mabuti na lang, napaaga ang uwi ko para marinig at makita kung anong klaseng halimaw ang pinalaki ko!”
Umakyat si Lolo sa hagdan, at umatras sina Mama at Chloe sa takot.
“Papa, mali po ang iniisip niyo!” pagmamakaawa ni Mama, umiiyak na. “A-Aksidente lang po ‘yun! Nadulas si Rina!”
“Huwag mo akong gawing tanga!” sigaw ni Lolo. Itinuktok niya ang kanyang tungkod sa sahig. “Narinig ko ang lahat! Gusto niyong nakawin ang apo sa tuhod ko para lang sa pera?! At nung tumanggi siya, tinangka mong itulak ang buntis mong anak?!”
Lumuhod si Chloe. “Lolo, parang awa niyo na po! Gusto ko lang po ng anak… gusto ko lang pong mapasaya kayo para makuha ko ang mana…”
Tinignan ni Lolo si Chloe nang may matinding pandidiri.
“Ang mana?” malamig na sabi ni Lolo. “Attorney, ilabas ang mga papeles.”
Binuksan ng abogado ang isang briefcase at naglabas ng dokumento.
“Kaninang umaga, binago ko na ang Last Will and Testament ko,” anunsyo ni Lolo. “Dahil alam ko na ang totoong ugali niyo, tinatanggalan ko kayo ng karapatan sa lahat ng yaman ko.”
Napasinghap si Mama. “P-Papa! Paano kami?!”
“Wala kayong makukuha kahit isang sentimo,” diin ni Lolo. Lumingon siya sa akin at hinawakan ang kamay ko. Ang kanyang tingin ay napuno ng pagmamahal.
“Ang lahat ng kumpanya, ang mansyong ito, at ang buong Trust Fund… ay ipinapangalan ko kay Rina at sa magiging apo ko sa tuhod. Dahil siya lang ang nag-iisang tao sa pamilyang ito na may malinis na puso at marunong magpahalaga sa buhay kaysa sa pera.”
Parang binagsakan ng langit at lupa sina Mama at Chloe. Umiiyak sila, nagsisigaw, at nagmamakaawa.
Pero hindi na naawa si Lolo.
“Security,” utos ni Lolo. “Bigyan niyo sila ng sampung minuto para mag-impake ng mga damit nila. Palayasin niyo sila sa bahay ko. At kapag sumubok silang lumapit kay Rina o sa apo ko, ipakulong niyo.”
Kinaladkad ng mga guards sina Mama at Chloe. Ang mga sigaw nila ng pagsisisi ay hindi na pinakinggan.
Niyakap ako ni Lolo nang mahigpit habang umiiyak ako sa ginhawa.
“Ligtas na kayo ng anak mo, Rina,” bulong niya. “Hindi ko hahayaang may manakit sa inyo.”
Sa araw na iyon, natapos ang pagiging biktima ko. Ang pamilyang nagtapon at nangmaliit sa akin ay nawalan ng lahat ng kanilang pinapangarap. At ako, na gusto lang protektahan ang aking anak, ang siyang pinagpala ng higit pa sa aking inaasahan.
Ang tunay na yaman ay hindi nakukuha sa kasakiman; ibinibigay ito sa mga taong marunong lumaban para sa tama.
